July 21st, 2010

07kiepka

(no subject)

2000. Люда і пакет

Добра, калі ў цябе ёсць чалавек, да якога можна занесці пакет з прадуктамі. Добра, раз той чалавек не адмаўляецца браць у цябе звычайны харч. У гэтым ёсць вялікі пафас жыцця. Ты заходзіш у краму, купляеш хлеб, крупы, алей… Некалькі такіх пакетаў я занёс і Людзе Русавай. Ніякіх абавязкаў у нас не было. Ні яна мне нічога не абяцала, ні я яе ні пра што не прасіў. Усе нашыя страсці даўно згарэлі і зрабіліся халодна-блакітным попелам. “Ты пазвоніш?” – пыталася Русава, калі я сыходзіў. “Пазваню,” – казаў я. І званіў, і слухаў нейкія глупствы, пазапісваныя на аўтаадказчык. Калі мне надакучвала слухаць аўтаадказчык, я купляў прадукты, складаў у пакет і ехаў да Люды Русавай. Добра, калі ў цябе ёсць ча… Добра, калі ён у цябе быў.
07kiepka

Барселонскі нататнік-1 2010

Барселонскі нататнік-1

19 чэрвеня, сыбота, Менск-Барселона-Січаз

Сон і агрэст

Перад пералётам спіцца кепска, што зразумела і да чаго ніяк не прызвычаішся. Апошнія гады я думаю, што высплюся ў самалёце. Гэтым разам самалёт поўны дзяцей, але я ўсё яшчэ спадзяюся выспацца. І трэба, каб не сніліся монстры, а каб прыснілася нешта светлае, нешта з дзяцінства з садам і спелым агрэстам… Увесь палёт праспаў, але сны не запаміналіся зусім.

Светлафор у Січазе

На адным са старых, а можна сказаць, і “старажытным”, скрыжаванні ў Січазе паставілі светлафоры. Раней там стаялі людзі з келіхамі віна і куфлямі піва. Заўсёднікі тамтэйшых крам і бараў наўпрост на сркыжаванні абмяркоўвалі футбольныя матчы і нелюдства тэрарыстаў. Яны і цяпер стаяць з келіхамі віна і куфлямі піва, але пад светлафорам. Некалі тут стаялі Эль Грэка, Сальвадор Далі, Гарсія Лорка, Гілберт Чэсцертон… Яны стаялі на скрыжаванні без светлафора. Менавіта пад мірганнем звычайных светлафорных лямп мне захацелася згадаць незвычайных і надзвычайных людзей, што некалі ўпрыгожвалі сваёй прысутнасцю каталонскі горад Січаз.

20 чэрвеня, нядзеля. Січаз

Тварог з мёдам

Гатэльны сняданак, які б ён ні быў, застаецца ўсё ж гатэльным сняданкам. І кава духмяная, і яечня не падгарэлая, і тосты хрумсткія… Але не сваё, не дастаткова цёплае, не для сябе гатаванае. Толькі мёд з тварагом, а лепей сказаць – тварог з мёдам – смаката! Еў бы і еў. Ні мёд, ні тварог я паасобку не люблю. Мёд для мяне засалодкі, тварог – засухі, а калі з вяршкамі ці смятанаю, дык затлусты. А спалучэнне мёду з тварагом самае маё, самае тое, самае-самае, што не дае зганіць жыццё, якім я жыву.

Раніца і сабачка

Надосвітку ў Барселоне маленечкі сабачка так жа-ж кідаецца і брэша на бегуна, як і маленечкі сабачка ў Менску.

Сабачая верагоднасць

Калі ты бяжыш, ёсць вялікая верагоднасць, што на цябе ўскінецца і забрэша менавіта маленечкі сабачка, а не сабака звычайны і тым больш вялікі.

21 чэрвеня, панядзелак. Січаз-Барселона

Веліч і нікчэмнасць

Едзеш у вялікі горад за манументальнымі ўражаннямі. Ходзіш па шырокіх вуліцах побач з урачыстымі саборамі. Ходзіш, ходзіш, ходзіш, вяртаешся ў свой гатэль і… Дзе ўражанні? Дзе ўзлёт душы? Дзе трымценне экстатычнае? Што ўразіла ў рэшце рэшт?.. Дзве сястры. Яны сядзелі адна насупраць адной і па-правінцыйнаму гучна гаварылі, яны ледзь не крычалі, спрабуючы перамагчы сваімі галаскамі шум шматмільённай Барселоны. Дзеўкі гаварылі пра футбол і грызлі пазногці. Пакуль адна гаварыла, другая грызла. Потым яны мяняліся ролямі – грызуння рабілася гаварылаю, а гаварыла станавілася грызунняю. Якая, ты скажаш мне, дрэнь! Пагаджаюся. Дрэнь поўная, але ўражвае, але вачэй не адвядзеш. І будзеш сядзець і глядзець на іх, і будзеш слухаць ахінею пра футбол, ажно пакуль яны не ўстануць і не сыйдуць са сваімі ўшчэнт паабгрызанымі да самага мяса пальцамі.

*
Кавалак неба;
кавалак мора; сцяна
белая, як снег…

Напісаў у чэрвеньскую спёку, пад Барселонаю ў гарадку Січаз.

Ліфт і парфум

Дачакаўся гатэльны ліфт, з яго выйшла восем мужчын, якія накіраваліся на фуршэт. У ліфце стаяў густы водар з розных парфумаў, а да парфуму яшчэ дадаваўся потны мужчынскі дух. Пакуль я ўздымаўся на свой шосты паверх, разоў шэсцьдзесят пашкадаваў, што не пайшоў пешкі.
07kiepka

(no subject)

z 2010. Сярога і вяртанне

Ён пусціў чутку, што вяртаецца на Беларусь. Такі заўжды пускае чуткі… Што-што, а чуткі Сярога пускае майстравіта. “Пасля працяглага жыцця на чужыне ён прыняў рашэнне – пераехаць на Радзіму!” І Радзіма мусіць прыняць свайго сына-валацугу. Радзіма павінна несказанна ўзрадавацца… А чаму? З чаго тут радавацца? Валачашчы сабака забяжыць на падворак! Якая ў тым радасць? Усё жыццё Сярога бадзяецца з кватэры на кватэру, з горада ў горад, з краіны ў краіну… Вандруе, як той цыган. Жыве пад лозунгам “Табар сыходзіць у неба!” Вандруе і вандруе, шукае цяплейшы куток і саладзейшы кавалак, выступае на чужых пляцоўках, спявае пад чужыя дуды, прыстасоўваецца ды падладжваецца… Хто такога папракне, калі такіх сярод нас большасць пераважная? Я папракну! Бо абрыдлі мне пускальнікі чутак, абрыдлі вяртальнікі і ўцекачы, абрыдлі баязліўцы і прыстасаванцы… З такога чалавека застаецца адзін пшык смуродлівы. Бо не герой, не змагар, не пераможца. Дрэнь, а не чалавек. І лепей было б, каб такі Сярога не вяртаўся на Беларусь.

P. S.
Але можна і не перажываць за Радзіму, бо такі Сярога пакруціцца тут пакруціцца, зробіць пакрыўджаны тварок і зноўку некуды з'едзе, кудысці ўцячэ каб чуткі пускаць.