?

Log in

ЗАНАТОЎКІ МАСТАКА [entries|archive|friends|userinfo]
Адам Глобус

[ website | Facebook-hlobus ]
[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ archive | journal archive ]

(бяз тэмы) [Жнв. 28, 2016|01:12 pm]
Адам Глобус
[Tags|]

2016-1993. Вольга і лямпа

Вольга згубіла мужа. Ён загінуў. Яго забіў снайпер у час растрэлу парламета ў Маскве. Вольга атрымала шматмільённую спадчыну са складанай бугалтэрыяй. Яна спрабавала разабрацца ў рахунках, спрабавала спасцігнуць таямніцы рахункаводства, спрабавала кіраваць вялікай канторай. Вольга старалася, але атрымлівалася кепска. Яна пачала нервавацца. Злавалася, бо думала, што ўсе яе абкрадаюць. Сварка з галоўнай бугалтаркай дайшла да таго, што Вольга схапіла настольную лямпу і разбіла жанчыне галаву. Моцна разбіла. Так разбіла, што бугалтарка прытомнасць страціла. Давялося выклікаць дактароў, ехаць у бальніцу і зашываць рану. Каб параненая жанчына не пайшла ў суд, Вольга сплаціла ёй вялікія грошы. Пасля гэтага здарэння, яна паціху згарнула мужавы справы, распрадала, як змагла, маёмасць і пераехала з Беларусі ў Францыю, дзе знайшла новага багатага мужа.
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 27, 2016|06:52 pm]
Адам Глобус
[Tags|, ]

Адам Глобус "Вулічнік" 2016 год. Папера, акрыл 30х21 см.

vulichnik-016.jpg
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 27, 2016|10:05 am]
Адам Глобус
[Tags|]

*

Парудзелы ліст
на зялёным газоне
яшчэ заўчасна...
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 27, 2016|10:04 am]
Адам Глобус
[Tags|]

*

Старая сівым
шакаладам частуе
тоўстых унукаў...
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 26, 2016|11:24 am]
Адам Глобус
[Tags|]

Аловак, майстэрня, возера...

Асмалоўская казка

Кастусь Шаранговіч маляваць не любіў, але мастаком стаў. Трэба сказаць, што ў мастакі Кастусь пайшоў невыпадкова. Старэйшы брат хадзіў у мастаках, бацькі ўгаворвалі ісці за старэйшым братам, і самае галоўнае – вадзяны чорт падараваў хлопцу чароўны аловак. Здарылася тое на беразе Свіслачы. Кастусь сядзеў у парку, сядзеў каля самай вады і старана маляваў. Ён маляваў рэчку і старыя вербы над вадою. Маляваў, бо старэйшы брат загадаў маляваць. Свіслач плыла павольна, над плынню ціха пагойдваліся тонкія срэбналістыя галінкі. Хлопца пацягнула на сон. Ён заплюшчыў вочы і схіліў галаву. Аловак выслізнуў з вялых пальцаў і боўтнуўся ў ваду. Гэта быў дарагі цяжкі металічны аловак з устаўным стрыжнем. Таму ён імгненна пайшоў на дно. Кастусь пачуў, як боўтнуўся аловак і прахапіўся. Каб Шаранговіч сядзеў над плыткім месцам, ён мог бы палезці ў Свіслач і пашукаць страчаную рэч, але гэтым разам Кастусь выбраў месца над глыбокай ямінай. Знайсці аловак – шанцаў не было. Хлопец ужо збіраўся пайсці да хаты, калі вада ў рачной яміне закаліхавала і з яе ўзняўся зялёнабароды Вадзянік. Ён паказаў Кастусю Залаты аловак і запытаў: “Твой!” Шаранговічу страшэнна спадабаўся вялікі важкі Залаты аловак з устаўным стрыжнем. Ён ледзь было не сказаў, што гэта ягоны аловак, але стрымаўся і не схлусіў. Вадзяны чорт схаваўся ў Свіслачы, але праз імгненне ўсплыў і працягнуў Кастусю ягоны звычайны аловак: “Трымай свой аловак. А за тое, што не хлусіў, я падарую табе залатую рэч. Усё, што ты намалюеш Залатым алоўкам, будзе ацэньвацца на выдатна і выдатна прадавацца...” Так і адбылося. Усё, што Кастусь Шаранговіч маляваў Залатым алоўкам выдатна прадавалася і ацэньвалася на выдатна. Добра, што ён быў не сквапным чалавекам, маляваў і прадаваў роўна столькі, каб хапала на сціплае жыццё. Кастусь рабіў малюнкі да дзіцячых кніжак і за такім заняткам дажыў да пяцідзесяці гадоў. У пяцьдзесят дактары знайшлі ў Кастуся Шаранговіча рак. Гэтую кепскую навіну ён панёс на бераг Свіслачы, дзе сеў над глыбокай ямінай і расказаў пра сваю хваробу рачной вадзе. З-пад вады ўзняўся доўгабароды чорт і папрасіў Кастуся вярнуць Залаты аловак. Шаранговіч вярнуў Вадзяніку ягоны аловак, пайшоў у майстэрню, дзе ўсё акуратна ўпарадкаваў і прыбраў. З прыбранай майстэрні мастак Шаранговіч патэлефанаваў усім сябрам і знаёмым, каб развітацца. Казаў, што з’язджае з мінскай Асмалоўкі, едзе жыць на возера Балатон. На Балатон Кастусь не паехаў. Ён паехае на возера Нарач, дзе ў цішыні і спакоі пражыў свой апошні год.
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 25, 2016|12:01 pm]
Адам Глобус
[Tags|]

2016-1991. Жэнік і незалежнасць

Надвор’е было добра, я ішоў па плошчы Якуба Коласа і сустрэў кераміста Жэніка. “Як пажываеш?” – запытаўся кераміст. “Беларусь абвясціла пра сваю незалежнасць! Настрой у мяне выдатны, сонечны!” – “Тры дні вашая незалежнасць пратрымаецца, не больш. Ну максімум пяць дзён прастаіць, і вернецца сюды Савецкі саюз...” У мяне быў такі класны настрой, што я нават не стаў злавацца на Жэніка. Была ўпэўненасць, што незалежнасць пратрымаецца гадоў пятнаццаць, а можа і даўжэй. Яна прастаяла чвэрць стагоддзя. Надвор’е ў нас сёння цёплае, на душы сонечна.
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 25, 2016|10:58 am]
Адам Глобус
[Tags|]

Скрыжаванне, могілкі, манетка

Асмалоўская казка

Хрысціна Лушпайка загінула пад коламі белага легкавіка на перакрыжаванні вуліцы Кісялёва з вуліцай Багдановіча. Трагедыя здарылася ў цёплы жнівеньскі вечар. Хрысціна прыгатавала і паставіла на стол вячэру, калі пабачыла, што ў хаце скончыўся хлеб. Жанчына подбегам накіравалася ў краму, схапіла бохан чорнага і подбегам вярталася дамоў. На скрыжаванні яна намервалася перабегчы дарогу акурат перад белым “мерседэсам”. Не разлічыла свой спрыт і хуткасць вялікага “мерседэса”. Удар быў такі моцны, што бохан адляцеў ажно на метраў пяцьдзесят. Ён упаў пад дом з шыльдаю “Асацыяцыя ветэранаў Вялікай айчыннай вайны”. Там яго раніцай знайшлі і здзяўблі круглагаловыя галкі. Шафёра з белага легкавіка судзілі, але тэрмін далі ўмоўны. Хрысціну Лушпайку прызналі вінаватай, бо ляцела на злом галавы, ляцела на чырвонае святло. Цела яе завезлі ў крэматорый, а прах замуравалі ў сцяну на Кальварыйскіх могілках. На гэтым рэальная гісторыя Хрысціны скончылася і пачалася казачная. Кожнае лета, у цёплы жнівеньскі вечар на перакрыжаванні вуліцы Багдановіча з вуліцай Кісялёва з’яўляецца прывід Хрысціны Лушпайкі. Пакуль які легкавік стаіць пад чырвоным светлафорам, Хрысціна залазіць у машыну і задвае шафёру ехаць на Кальварыйскія могілкі. Твар у жанчыны зялёны. У вачах ззяе пякельны агонь. Зазвычай, шафёры не спрачаюцца з прывідам і моўчкі едуць на Кальварыю, дзе прывід сыходзіць, пакінуўшы на сядзенні залатую манетку. Але быў і такі, што адмовіўся везці жанчыну на могілкі. Сказаў, каб вымяталася з ягонай дарагой машыны. Хрысціна выйшла з машыны, але перад гэтым яна вострымі, як лёзы, пазногцямі разадрала ўвесь твар нахабнаму і сквапнаму шафёру. Карацей, сказалі табе ехаць на могілкі – едзь і маўчы, тады яшчэ ёсць шанец атрымаць залатую манетку.
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 25, 2016|10:57 am]
Адам Глобус
[Tags|]

Праўнік, рукі, ногі

Асмалоўская казка

У домакіраўніцве, якое адказвала за двухпавярховую і жоўтасценную Асмалоўку, некалі працаваў сантэхнікам Іван Праўнік. Пакуль ён даглядаў Асмалоўку, там заўсёды была вада, там выдатна працавала каналізацыя, там усе засмечванні і забруджванні прачышчаліся і прыбіраліся імгненна. Можна казаць, што тады сантэхніка працавала ў Асмалоўцы ідэальна. Так было, пакуль адна пільная хатняя гаспадыня – Марыся Кучмель не заўважыла, што ў Івана абедзьве рукі і абедзьве нагі правыя. Марыся разнесла навіну па ўсёй Асмалоўцы. Прыгледзіліся людзі да Івана і пераканаліся, што чаравікі і пальчаткі ў яго правыя, рукі з нагамі гэтаксама толькі правыя. Насцярожыліся асмалоўцы. Напружыліся. Лішні раз стараліся не тэлефанаваць у домакіраўніцтва і не выклікаць у свае кварталы праварукага і праваногага сантэхніка. Той зразумеў, што больш не дадуць яму спакойнай працы ў Асмалоўцы, зразумеў і звольніўся з домакіраўніцтва. Без Івана Праўніка сантэхніка ў Асмалоўцы, вядома, працуе, як і ва ўсім астатнім Мінску, працуе не ідэальна.
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 24, 2016|06:29 pm]
Адам Глобус
[Tags|]

http://www.svaboda.org/a/sto-bylo-b-z-krainaj-kali-b-hkcp-pieramoh-adakzvajuc-niakliajeu-kaliakin-i-hlobus/27932351.html
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 23, 2016|10:30 am]
Адам Глобус
[Tags|]

Мова і фактура

Ёсць амерыканскае радыё на беларускай мове. Яно на беларускай мове, але яно зусім не беларускае. Недасведчаны слухач можа прыняць яго за беларускае, але акрамя мовы ў ім беларускага не так і шмат, бо светагляд у ім цалкам амерыканскі. Гэтае радыё выдатны прыклад таго, што на беларускай мове можа існаваць не толькі беларускі змест. Акрамя мовы на амерыканскім радыё выкарыстоўваецца яшчэ беларуская фактура. Выкарыстанне нашай мовы і нашай фактуры не робіць радыё беларускім. Падобнае можна пабачыць і на сайце “Нашай Нівы”, там ёсць беларуская мова, ёсць беларуская фактура, шмат беларускіх твараў, але светакгляд і палітыка сайта не беларускія. Калі ты гэта зразумееш, дык перастанеш успрымаць антыбеларускія выказванні ў гэтых выданнях як нешта недарэчнае, выпадковае і абсурднае.
Спасылка2 камэнтара|Пракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 22, 2016|10:56 pm]
Адам Глобус
[Tags|]

2012. Шарамет і партрэт

Павел Шарамет пад час шпацыру па Осла сказаў: “Я доўга углядаўся ў цябе, думаў і зрабіў такую выснову. Ты – стары мудры яўрэй!” Ну добра – стары, бо старэйшы за Паўла. Добра – мудры, бо займаюся літаратурай і мастацтвам, а не журналістыкай, а таму думаю перад тым, як нешта вострае сказаць-напісаць. Але чаму яўрэй? Пытаю ў Паўла: “Чаму ты вырашыў, што я – яўрэй?” – “Як не пагляджу, ты ўвесь час з яўрэямі...”
Спасылка3 камэнтара|Пракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 22, 2016|10:31 am]
Адам Глобус
[Tags|]

Станоўчае і адмоўнае

Пачынаю пісаць ці маляваць партрэт з упэўненасцю, што вобраз атрымаецца станоўчы. У мяне нават сумневаў няма ў правільным выбары новага героя. Чым больш малюю, тым больш заўважаю дэталяў. Нейкія рысы выходзяць на першы план, а нейкія прападаюць з-за малаважнасці і непатрэбнасці. У выніку можа скласціся адмоўны персанаж. Бяда ў тым, што большасць з апісаных і намаляваных мною партрэтаў – кепскія людзі. Можа таму я цяпер так шмат малюю краявідаў і нацюрмортаў.
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 21, 2016|11:21 pm]
Адам Глобус
[Tags|]

Адам Глобус "Ноч у вёсцы" 2016 год. Папера, акрыл 21х30 см.

vioska170816.jpg
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 21, 2016|10:38 am]
Адам Глобус
[Tags|]

Пікаса і вяртанне

Пазычанае трэба вяртаць. Здаецца, усе ведаюць пра патрэбу вяртання, але мала хто напраўду вяртае пазыкі. У Пікаса ёсць разважанне на гэты конт: “У нейкі дзень я бяру сядло і руль, складаю іх адно да аднаго і раблю галаву быка. Вельмі хораша. Але што трэба было зрабіць адразу? Варта было выкінуць галаву быка. Выкінуць яе на вуліцу, у канаву, не важна куды, але выкінуць. Потым ідзе нейкі рабочы. Ён яе падбірае. І бачыць, што, напэўна, з гэтай галавы быка ён мог бы зрабіць сядло і руль для ровара. І робіць... Гэта было б шыкоўна. У гэтым – дар метамарфозы”. Пікаса не аднойчы расказваў пра выкіданне сваёй зробленую з дэталяў ад ровара галавы быка. Расказваў, як галаву быка знаходзіць падлетак, якому патрэбна было сядло. Яшчэ Пікаса казаў, што творы зробленыя з марскіх каменчыкаў варта выкідаць у мора. Казаць казаў, але ніколі нічога не павыкідаў. Добра, што ён задумваўся пра вяртанне і казаў пра яго, бо іншыя не вяртаюць, не кажуць і не думаюць.
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 20, 2016|10:00 pm]
Адам Глобус
[Tags|]

Адам Глобус "Некалькі слоў пра каханне..." 2016 год. Кардон, акрыл 30х21 см.

adam+-016.jpg
Спасылка2 камэнтара|Пракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 20, 2016|08:27 pm]
Адам Глобус
[Tags|]

2016. Клінаў і паплечнікі

Артур заўсёды меў шмат паплечнікаў, якім давяраў. Па пытаннях з беларускай мовай ён звяртаўся да Змітра Саўкі. Пра перфомансы ён разважаў з Людай Русавай і Ігарам Кашкурэвічам. Пра колер і жывапіс гутарыў з Сяргеем Кірушчанкам і Ігарам Цішыным. Планы на здымкі кіно выбудоўваў Андрэем Кудзіненкам. У паэзіі ён высока ставіў меркаванне Лёшы Жданава. У філасофіі – Валянціна Акудовіча. У літаратуры – Бабкова і Дубаўца. Рэвалюцыйны радыкалізм Артур цаніў у паводзінах Віталіка Ражкова і Гены Хацкевіча. Майстэрства, аптымізм і гумар для Клінава найперш нітуюцца з прозвішчамі Цэслер і Вашкевіч. Экспрэсія для яго ўвасабляецца ў творах Уладзіміра Акулава і Валодзі Лапо. Усіх гэтых людзей Артур не толькі любіць і паважае, ён прапагандуе іх творы, друкуе іх кнігі і альбомы, ладзіць іх выставы, робіць ім публікацыі ў сваім часопісе “пАРТызан”.
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 20, 2016|09:55 am]
Адам Глобус
[Tags|]

2016. Шарамет і Гермянчук

Размаўляць з журналістам трэба асцярожна. Варта тры разы падумаць перад тым, як нешта яму казаць. Можа выкарыстаць сказанае і падставіць. Такая ў журналіста прафесія – шукаць, збіраць і выкарыстоўваць інфармацыю. А тое, што ты трапіш з-за яго ў вялікія непрыемнасці, журналіста хвалюе мала. Мусіць хваляваць, але не хвалюе. Журналістыка, як і мастацтва, патрабуе ахвяраў. Можна нават сказаць, што апошнім часам журналістыка патрабуе значна больш ахвяраў і ахвяраванняў чым традыцыйнае мастацтва. Маё знаёмства з вядомымі беларускімі журналістамі давала магчымасць падыходзіць да небяспекі зусім блізка. Найбольш небяспечна было працаваць з Ігарам Гермянчуком і Паўлам Шараметам. Яны выпраменьвалі небяспеку. Шмат разоў я чуў ад самых розных людзей, што не трэба падыходзіць да Шарамета і не трэба працаваць з Гермянчуком. Людзі берагуць і абараняюць свой спакой і спакой блізкіх. Шарамет, як і Гермянчук, мог разбурыць спакой адной сваёй прысутнасцю. Ведаючы пра небяспеку, ты паводзіш сябе асцярожна, а таму я не баяўся размаўляць і працаваць з Ігарам і Паўлам. А нехта іх баяўся, так баяўся, што арганізаваў забойства Шарамета. Герменчука таксама спрабавалі забіць. У яго стралялі, але не пацэлілі; і хто ведае, як бы скончылася жыццё Ігара, каб не заўчасная смерць ад раку.
Спасылка4 камэнтара|Пракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 19, 2016|10:00 am]
Адам Глобус
[Tags|]

http://halijafy.by/krama/globus-adam-gistoryi/
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 19, 2016|09:48 am]
Адам Глобус
[Tags|]

2012. Арына і намер

Апошняя сустрэча з чалавекам помніцца доўга. Часам я не хаджу на пахаванне з-за апошняй сустрэчы. Мне прыемна згадваць чалавека жывым, згадваць нашу з ім апошнюю сустрэчу…

З Арынай Вячоркай збольшага я размаўляў пра паэзію. Яна любіла кнігі Сыса. Ведала шмат пафасных вершаў. Не прымала жартоўнае вершаскладанне. Захаплялася песнямі на словы Сапач. З Арынай было цікава, бо яна заўжды станавілася ў пазіцыю школьнай настаўніцы – як я сказала, так яно і ёсць. Спрачацца безсэнсоўна. Можна было яе слухаць і чымсці ў яе цікавіцца. У нашай апошняй размове я па-сяброўску пацікавіўся яе фінансамі. Арына заўжды нешта арганізоўвала і на нешта нейкае збірала грошы. Выданне дзіцячага часопіса, рыцарскі клуб, вандроўка з падлеткамі ў замак... У яе было безліч розных праектаў і праграм для нашых беларускамоўных дзяцей. Ад майго пытання, настрой у Арыны прапаў. Сказала, што Мілінкевіч, калі ачольваў апазіцыю яшчэ нешта нейкае ўсім даваў, хай па сто даляраў, але даваў. Калі ў кіраўніцтва ўбіўся Пракопавіч, дык усе грошы згроб сабе. Нікому нічога не дае. Таму ўсё даводзіцца рабіць за проста так. Мы яшчэ пасмяяліся з таго, што ўся наша беларушчына рабілася і робіцца за проста так... Такой мне Арына і помніцца: вясёлая, шчырая і з намерам рабіць беларускую справу дзеля ўласнай радасці.
СпасылкаПракамэнтаваць

(бяз тэмы) [Жнв. 18, 2016|10:42 am]
Адам Глобус
[Tags|, ]

Адам Глобус "Няміга" 2016 год. Папера, акрыл 30х21 см.

minsk-1408016.jpg
СпасылкаПракамэнтаваць

navigation
[ viewing | most recent entries ]
[ go | earlier ]