| (no subject) |
[Feb. 9th, 2010|04:52 pm] |
Яшчэ адзін пераклад з вершаў Міці Мізгуліна:
Вяроўка
Мне кажуць, што я вельмі рацыянальны.
Магчыма. Аднак не больш,
Чым Ганс Храсціян Андарсан,
Які, выязджаючы кудасці,
Сярод іншых
Безумоўна неабходных яму рэчаў
Абавязкова складаў у сакваяж
Доўгую вяроўку,
Каб у выпадку пажару ў гатэлі
Паспяхова выбрацца праз вакно.
( Мне говорят, что я слишком рационален... ) |
|
|
| ART-HLOBUS |
[Feb. 9th, 2010|02:34 pm] |
Нарэшце выйшаў каталаг "Беларускі павільён Венецыянскай Біенале".
Ёсць там разгортка прысвечаная і мне.
Асабліва мяне парадавала, што генеральны спонсар каталога
Амбасада ЗША ў Беларусі ))) Мастакі , якія заплацілі за арэнду і каталог самі,
самаспонсары не генеральныя )
І ўсё ж, выдатна, што каталог выйшаў і выстава тая адбылася,
бо выставу тую лічу асноўнай падзеяй у мастацкім жыцці Беларусі ў 2009 годзе. |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 9th, 2010|09:38 am] |
2010. Лера і Цютчаў
Загаварыў з Лераю пра паэзію. З натуршчыцаю вельмі добра паразмаўляць пра лірыку. Такія размовы настройваюць на творчы лад. Я сказаў, што перакладаю рускага паэта Мізгуліна, а ў Міці Мізгуліна любімы паэт – Фёдар Цютчаў. “Няўжо сягоння ў некага можа быць любімым паэтам Цютчаў? Неверагодна!” – “Чаму ты так дзівішся?” – “Ну праходзілі мы ў ліцэі Цютчава. Зрэшты, каго мы толькі не праходзілі ў школе і ліцэі… Мы ўсіх іх прайшлі! Мы прайшлі Цютчава! Прайшлі…” Для Леры ўсё дзевятнаццатае стагоддзе, як для мяне і Міці Мізгуліна васемнаццатае, якое і мы прайшлі… Няўжо прайшлі? Чаго дзівіцца… |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 8th, 2010|05:13 pm] |
Шэрая акадэмія-павук у Шэрай краіне
У Шэрай краіне ёсць Шэрая акадэмія-павук. У Шэрай акадэміі-павуку працуюць акадэмікі-павукі, дактары-павукі і супрацоўнікі-павукі. Усе яны павучаюць жыхароў Шэрай краіны. Па ўсёй Шэрай краіне ёсць вялікая сетка пучальных устаноў. У іх ідуць непарыўныя працэсы шэрага павучання. Працэсы шэрага павучання ідуць на выдатна! Татальная большасць жыхароў вырастае павучальна-шэрымі і адэкватнымі сваёй Шэрай краіне. |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 8th, 2010|10:56 am] |
Сава ў сталічным цэнтры
У двары сваёй студыі, на прыдарожным сумёце я ўбачыў саву. Некалькі разоў я нібыта і чуў уночы голас савы, але сказаць з упэўненасцю пра голас савы ў цэнтры сталіцы я не магу. Можа яна і жыла на якой дваровай яліне, а можа і я нешта паблытаў. Пташка ляжала на спіне, колер пёраў і колер снегу былі аднаго тону. У нейкі момант мне падалося, што сава варухнулася. Я нахіліўся і асцярожна ўзяў лёгкае цельца ў руку. Сава была цёплай. Яна была ледзь жывою ці амаль мёртвай, я не доктар, каб вызначыць ступень мёртвасці пташкі знойдзенай на снезе. Але, на ўсялякі выпадак, я занёс саву ў студыю, і паклаў на цёплую падлогу. Калі адыйдзе, дык выпушчу, а не – дык і не. Праз паўгадзіны ў студыю прыйшлі жонка з дачкою, каб паглядзець на дзіва – саву знойдзеную ў сталічным двары. Жонка затэлефанавала сваім аднакурснікам, з якімі вывучала біахімію. Знайшоўся і арнітолаг, які сказаў, што я знайшоў самую звычайную для Беларусі саву. Калі мы яе агледзілі больш уважліва, дык знайшлі і рану на патыліцы. Напэўна, у маім двары нейкая машына збіла сонную саву. Шкада. |
|
|
| ART-HLOBUS |
[Feb. 8th, 2010|10:54 am] |
Звычайная сава ў маёй студыі. Фота Ядзі Адамчык. |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 7th, 2010|10:52 am] |
Час і пілаванне
Жылі-былі, жылі-былі, жылі-былі, жы-бы, жы-бы, жы-бы, ж-б, ж-б, ж-б… З такімі гукамі Час разпілоўвае сваіх герояў. |
|
|
| Валянціну Акудовічу і ягоным навучэнцам прысвячаецца |
[Feb. 7th, 2010|10:47 am] |
Ружовая качачка
У адной дзяўчынкі была любімая цацка – Ружовая качачка. Дзяўчынка, колькі сябе памятала, столькі помніла і сваю Ружовую качачку. Цацка тая была пластмасавая, таму з часам яна і парэпалася, і падрапалася, і пачала страчваць пяшчотна-ружовы колер. Нігледзячы ні на што дзяўчынка любіла сваю цацку, сваю Ружовую качачку. З ёй яна тры разы на тыдзень прымала гарачую ванну. Без Ружовай качачкі дзяўчынка ў ванну ніколі не залазіла. Качачка абавязкова пускалася паплаваць па празрыстай вадзе, перад прыняццем ванны. Паціху-патроху дзяўчынка вырасла ў вялікую і тоўстую дзяўчыну, а яе Ружовая качачка моцна састарэла. Напярэдадні свята ўсіх закаханых і святога Валянціна, дзяўчына, гуляючы па крамах, убачыла чырвоную качачку. Чырвоная цацка была рыхтых Ружовая качачка, адно што колер крыху іншы, крыху цямнейшы і крыху гусцейшы. Дзяўчына набыла сабе новую цацку, а старую яна выкінула ў вядро са смеццем. Увечары дзяўчына пачала набіраць ванну і пусціла па вадзе новую бліскучую чырвоную качачку. Праз нейкі час вялікая дзяўчына распранулася і залезла ў прыемную цяплыню. Дзяўчына выпрасталася і заплюшчыла вочы. Яна не бачыла, як у ванную бязгучна заляцела Ружовая качачка. Яна пачала расці, павялічвацца і шырыцца ва ўсе бакі. Яна павялічылася так, што заняла ўсю вольную прастору ў ванным пакоі. Дзяўчына расплюшчыла вочы і пабачыла вакол сябе старую парэпаную ружовую пластмасу, якая павольна і няспынна наплывала на яе. Ружовая пластмаса націснула на дзяўчыну так, што той давялося сыйсці пад ваду і тамака захлынуцца. Праз якую гадзіну маці тоўстай дзяўчыны знайшла сваю дачку мёртвай у ваннай поўнай чыстай вады, на якой нерухома стаяла Ружовая качачка, Услед за дактарамі, маці палічыла гэтую заўчасную смерць за недарэчны выпадак, які здарыўся ў дзень святога Валянціна, на свята ўсіх закаханых і ўсіх раўнівых. |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 6th, 2010|01:33 pm] |
1986. Вольга, Омфала і супакаенне
Яму было пад трыццаць, ёй – крыху за сорак. “Жанчына пасля трыццаці павінна аддавацца, як Омфала!” – сказала Вольга, скідаючы чаравічкі. Ён нічога не ведаў пра Омфалу, таму моцна напружыўся. Вольга аддалася яму па-просту, як прастытутка. Ён, усё яшчэ напружаны, прыйшоў дахаты, знайшоў у кнізе ружовацелую Омфалу, якая аддаецца загарэламу Гераклу пераапранутаму ва ўсё жаночае, і супакоіўся. З Вольгаю ён больш не трахаўся. |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 6th, 2010|09:52 am] |
2010. Сіняк і прах
Усё ў яго пайшло прахам. Слава Сіняк стаў такім няшчасным і такім знябожаным, што яго ўзялі распаўсюджваць на кірмашах квіткі бязпройгрышнай латэрэі. |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 5th, 2010|08:57 pm] |
2010. Ала Паўлоўская – маральнае ўёбішча
Гераіня тэлетрылера кажа: “Я – уёбішча! Я – маральнае ўёбішча! Я – краду грошы, абвінавачваю ў гэтым крадзяжы сваю найлепшую сяброўку, яе забіваюць у мяне на вачах, я вяртаюся дамоў, адкаркоўваю шампанскае і працягваю жыць, як жыла! Я – уёбішча…” Гераіня, канешне, выдуманая і ніякім маральным уёбішчам яна не з’яўляецца, бо сама сябе асуджае і сама сябе спрабуе выпраўляць. А вось мая знаёмая Ала Паўлоўская – натуральнае маральнае ўёбішча. У дзяцінстве яе ўзялі з інтэрната ў бяздзетную сям’ю. Алу глядзелі і ласцілі, яе вадзілі ў цырк і каталі на поні, яе выпесцілі і выгадавалі. Ала вырасла ў фурыю з нарошчанымі мёртвымі пазногцямі ды гняздом перапаленых рознаколернымі фарбамі кепскіх валасоў на дурной галаве з маленечкімі вочкамі. Фурыя сядзіць і думае: каб мая баба здохла, як было б добра. Такая ў Алы ўдзячнасць за дагляд, за ласку, за любоў – “Каб мая баба здохла!”. Ала – маральнае ўёбішча. Пра свае цяжкія думы Ала Паўлоўская піша ў інтэрнэтдзённіку, каб іншыя маральныя ўёбкі ёй паспачувалі, бо баба жыве і не здыхае ніяк. Можна сказаць, што я выдумаў Алу Паўлоўскую. Але, хіба можна прыдумайць такое маральнае ўёбішча? Адзінае, што варта з уёбішчам зрабіць – змяніць ёй імя і прозвішча, каб не даябалася. |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 5th, 2010|03:24 pm] |
Яна і ён
“Буду табе сніцца, каб не сумаваў”. – “Абяцаеш?” – “Абяцаю!” |
|
|
| ART-HLOBUS |
[Feb. 5th, 2010|03:14 pm] |
Адам Глобус "Таня-6" 2009 год. Папера, фламастар, акрыл 295х210 мм. |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 5th, 2010|09:06 am] |
Хісткая чарната
Каб я жыў у прыморскім горадзе, дык, далібог, штодня хадзіў бы ў начны марпорт, дзе ў хісткай чарнаце зіхацяць агеньчыкі. Мора і неба расплавіліся і сплавіліся ў адно рэчыва, у суцэльнае рухомае чарноцце, і няма ў ім ні канца ні краю, ні абрысаў ні канструкцый, толькі жаўтавата-жывыя агеньчыкі пахістваюцца ў бясконцасці. Але ў нашай сталіцы, дзе я жыву, няма марпорта, і таму хаджу на чыгуначны вакзал, каб паглядзець як уцякаюць у чорную ноч вогненна-рубінавыя агеньчыкі цягнікоў. |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 4th, 2010|07:01 pm] |
*
Новапрыніжаныя і новазняважаныя – гранталох і гранталузер. |
|
|
| Залатая літара 2009 |
[Feb. 4th, 2010|04:35 pm] |
Залатая літара 2009
1. Якуб Колас “Збор твораў”, шосты-сёмы-восьмы-дзевяты тамы;
2. Міхась Скобла “Акно для матылькоў”;
3. Алесь Разанаў "Пчала пачала паломнічаць";
4. Уласік Смаркач і Сірошка Пістончык "Йопыты";
5. Артур Клінаў “Дванаццаць”;
6. Сяргей Календа“Помнік атручаным людзям”;
7. Андрэй Федарэнка "Нічые";
8. В.І. Уласевіч і Н.М. Даўгулевіч "Слоўнік новых слоў беларускай мовы";
9.Малгажата Ноцунь і Анджэй Бжэзецкі "Зрабаваны народ";
10.Таццяна Бембель, Аляксандр Калбаска і Аляксандр Радаеў "Вильна/Wilno/Вильнюс/Vilnius і беларускія мастакі ў ХХ стагоддзі";
11. А.І. Бельскі і М.А. Тычына "Беларуская літаратура 11"
Склаўся такі спіс беларускіх кніжак, найбольш цікавых мне і маім узаематаварышам у Жывым Часопісе. Вітаюцца розныя дапаўненні і ўсялякія меркаванні. |
|
|
| Залатая літара 2009 |
[Feb. 4th, 2010|03:03 pm] |
Міхась Скобла слаўны тым, што збіраў і выдаваў чужую паэзію.
Гэтым разам ён сабраў і выдаў сваю паэзію і прозу. І правільна зрабіў. |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 4th, 2010|09:17 am] |
Караткевіч і Барадулін
Аднойчы Караткевіч выпіваў з Барадуліным. Караткевіч моцна ахмялеў і падарыў Барадуліну свой верш пра Вільню:
Каб не страціць сваіх надзей,
Каб не страціць сваёй ягамосці –
Трэба ў Вільні бываць часцей
Варта ў Вільні бываць не госцем.
Раніцаю Барадулін працверазеў і знайшоў у кішэні паперчыну з вершам пра Вільню. Барадулін падумаў, што верш ягоны, але патрабуе пераробкі. Пераробка выйшла такая:
Трэба дома бываць часцей
Трэба дома бываць не госцем,
Каб душою не ачарствець,
Каб не страціць святое штосці… |
|
|
| (no subject) |
[Feb. 4th, 2010|08:44 am] |
Шэры мост і дробныя феміністкі
У нашай сталіцы ёсць Шэры мост. Той мост ведаюць усе, бо наш галоўны праспект ідзе якраз праз Шэры мост. Пад мостам плыве ціхая рака, а яшчэ там ёсць два праходы-праезды. У тым праездзе-праходзе, што бліжэй да пляца Перамогі, часам з’яўляўся Белы чалавек. Ён падыходзіў да мінака і прапаноўваў выпіць. Калі мінак пагаджаўся і каштаваў гарэлку з Белым чалавекам, дык спыніцца ўжо не мог, піў і піў гарэлку, пакуль не прапіваў усё чыста, пакуль не співаўся ўшчэнт і не паміраў. У кожнай казкі, як і ў кожнага жыцця ёсць свой пачатак і сваё заканчэнне. У адзін светлы дзень пад Шэрым мостам у праходзе-праездзе мінакі знайшлі труп Белага чалавека. Побач з трупам ляжалі дзве пластыкавыя шклянкі і напалову поўная бутэлька белай. Дасведчаныя людзі распавядалі, што адзін мужчына, якога спакусіў гарэлкай Белы чалавек, усё ж кінуў піць. Мужчына той піў, не спыняючыся, тры гады, тры месяцы і тры дні. Мужчына той сабраў волю ў кулак, заціснуў волю ў кулаку і піць кінуў. Ён кінуў піць і пайшоў пад Шэры мост. Ён узяў нож і пайшоў пад мост, бо ведаў, што Белы чалавек ізноў паспрабуе спакусіць яго белай і горкай. Чалавек сапраўды паспрабаваў спакусіць мужчыну паўнюткай шклянкай горкай і белай, за што і атрымаў нажом у жывот. Пад Шэрым мостам мінакі знайшлі скурчанага Белага чалавека з нажом у жываце. А таго мужчыну, які пад Шэрым мостам зарэзаў Белага чалавека, так ніхто не знайшоў і не затрымаў. Таму дробныя феміністкі пачалі казаць, што забойства спакушальніка пад Шэрым мостам здзейсніла жанчына. Ды хто ж паверыць дробным феміністкам у нашай сталіцы? |
|
|
| ART-HLOBUS |
[Feb. 3rd, 2010|03:25 pm] |
Адам Глобус "Люты. Снег на крыжы беларускіх дарог" 2010 год.
Палатно, акрыл, матавы лак 400х500 мм. |
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
adam_hlobus's journal