| (no subject) |
[Nov. 27th, 2009|11:37 pm] |
(Reply)
Сёння ў тыднёвіку "ЛіМ" прачытаў (Reply) Лады: "...Мне цікава чытаць Глобуса. Найперш, зразумела, таму, што ён проста добра піша. Але яшчэ і таму, што Глобус вельмі розны... Сёння – мілы і абаяльны, лірычны і далікатны, заўтра – хавайся ў бульбу! – злосны і грубы, цынічны і жорсткі. Карацей, ён натуральны і жывы чалавек. І мне (уявіце сабе!) падабаюцца такія людзі..." Каментары на паперы з'яўляюцца са спазннем, але добра, што з'яўляюцца ))) |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 27th, 2009|08:42 pm] |
Радасці
Каб радавацца напоўніцу патрэбна шмат сілаў. Лепей цяпер аддаваць большую частку сваіх здольнасцяў і сілаў на вясёлае задавальненне, чым марнаваць іх дзеля памнажэння ды збірання сродкаў для будучых радасцяў у нямоглай старасці. Ведаць ведаеш, а робіш усё наадварот. |
|
|
| ART-HLOBUS |
[Nov. 27th, 2009|04:08 pm] |
Адам Глобус "Тамара..." 2009 год. Кардон, фламастар, акрыл 288х195 мм. |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 27th, 2009|11:47 am] |
Яйка
Напрыканцы восені, у цёмныя і бязсонечныя дні прачынацца не хочацца, так бы спаў і спаў, як той мядзьведзь у глыбокай бярлозе. Але ж трэба прачынацца, трэба ісці на працу, трэба грошы зарабляць, ляць-ляць-ляць. Устаю поздна, галюся, мыюся, апранаюся і разумею, што паснедаць не паспяваю. Кладу ў кішэнь зваранае курынае яйка і выходжу пад хмурнае дажджыстае неба. Іду праз сквер, да метро. У скверы пуста, пахне вільготнай зямлёю і апалай лістотаю. Самы час з’есці яйка. Пастукваю ім аб металёвую ручку парасона. Абіраю яйка. Ем. На вершалінах дубоў пачынаюць каркаць устрывожаныя вароны. Ім непрыемна і страшна глядзець, як я з’ядаю птушыную душу. Каб можна было не есці, дык і ня еў бы зусім, а спаў бы, спаў бы і спаў да самага лета. |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 26th, 2009|09:54 pm] |
2009. Слухач і пагроза
Слухач майго Часопіса... Сам ён мой Жывы Часопіс не чытаў, але яму яго пераказалі. Слухач мне патэлефанаваў і пачаў пагражаць. У адной з маіх занатовак ён нібыта пазнаў сябе. "Там няма твайго прозвішча!" - кажу. "Ёсць маё прозвішча!" - крычыць. "Няма!" - "Там ёсць мае ініцыялы!" - "Няма!" - "Ты думаеш я не карыстаюся Інтэрнэтам?" - "Ты не чытаў мой Жывы Часопіс!" - "Чытаў! Усё што ты напісаў - няпраўда..." Ён лаяўся, лаяўся і пагражаў. Думаю цяпер... Што рабіць? |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 26th, 2009|03:31 pm] |
*
ДНК – новы ідал крыміналістаў. |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 26th, 2009|03:23 pm] |
2009. Ён і сэрца
Няма ў яго сэрца, адны клапаны... |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 26th, 2009|03:06 pm] |
2009. Уладзімір і муза
Мяне мала цікавіць чужое меркаванне пра літаратуру, бо ў мяне ёсць сваё. Каб маё меркаванне не страчвала актуальнасці, даводзіцца хадзіць у кнігарні, купляць свежыя выданні, праглядаць перыёдыку… Добра, што у крамах “Белсаюздруку” можна пагартаць і пачытаць часопісы і тыднёвікі, нават не набываючы іх. Так я і гартаў адзінадцатыя нумары сёлятніх “Полымя”, “Маладосці” і “Нёмана”, калі пабач з’явіліся паэты – Вадзім з Уладзімірам. “Валодзя, а мы зайшлі часопіс купіць з маімі вершамі! А часопіс якраз у тваіх руках…” – Уладзімір узрадаваўся нашай выпадковай сустрэчы. “Ты купіш часопісы, каб падарыць музе?” – “Я падару вершы бухгалтару!” – “Разумна, але ты лепей падары часопіс музе!” – “Я ж не простаму бухгалтару падару, я падару часопіс галоўнаму бухгалтару!” – “Ты можаш падарыць свае вершы і міністру фінансаў, але гэта не выключае таго, каб вершы занесце і музе! Муза мусіць атрымаць апублікаваныя вершы!” – “Добра. Нікому не расказваў, а табе раскажу. Ты, як паэт, зразумееш…” Уладзімір з Вадзімам ужо добра адзначылі выхад вершаў. Уладзімір, як аўтар, адзначыў мацней. Вадзім, як таварыш паэта, адзначыў не так моцна, таму і выглядаў цверазейшым. Відавочна, Вадзім не вельмі хацеў, каб Уладзімір распавядаў мне сваю таямніцу, і нават паспрабаваў спыніць шчырую размову паэтаў. Але Ўладзімір працягнуў: “У дзевяноста шостым майму бухгалтару сказалі, што трэба ісці на курсы галоўных бухгалтароў. Або яна ідзе вучыцца, або яе звальняюць з працы. Яна сказала, што пойдзе на курсы толькі тады, калі і я пайду разам з ёю. Тры з паловай месяцы я хадзіў на курсы галоўных бухгалтароў. Сядзеў я на бухгалтарскіх курсах і пісаў вершы пра сваю любоў да музы…” Вадзім з Уладзімірам набылі часопісы і пайшлі далей адзначаць выхад вершаў. А я накіраваўся ў кнігарню “Ў”, каб распавесці чытачам свае думкі і меркаванні пра часопіс “Маналог”. |
|
|
| ART-HLOBUS |
[Nov. 25th, 2009|05:38 pm] |
Адам Глобус "Дзве душы, Марыя і Лізавета" 2009 год. Палатно, акрыл 90х80 см. |
|
|
| ART-HLOBUS |
[Nov. 25th, 2009|05:33 pm] |
Адам Глобус "Дзве душы, Марыя і Лізавета" 2009 год.
Палатно, акрыл 90х80 см. Фрагмент. |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 25th, 2009|04:48 pm] |
2009. Ядзя і часнык
Эпідэмі свінога грыпу прымусіла нас часцей мыць рукі і есці ў час вячэры пякучы часнык. Днямі дачка Ядзя распавяла, што прачнуўшыся пасярод ночы падумала: “Ад каго гэта так моцна і цяжка смярдзіць часныком?” Устала, агледзіла пакой, і зразумела: чыснычны дух ідзе ад яе...
P. S.
Сягоння ў Ядзі дзень народзінаў, і падарыў ёй завушніцы з белымі пярлінамі. |
|
|
| ART-HLOBUS |
[Nov. 24th, 2009|04:20 pm] |
Кнігарня Ў
25 лістапада (серада), 19:00.
«Лічбавая і папяровая будучыня кніг».
Дыскусія з удзелам ставаральнікаў часопіса «Маналог»:
Аляксеям Андрэевым, Адамам Глобусам і Аляксандрам Барташэвічам.
Кантакт: Аляксандра Дынько y.kniharnia@gmail.com
(Кнігарня Ў галерэі)+375298722635, +375447545891. |
|
|
| ART-HLOBUS |
[Nov. 24th, 2009|03:45 pm] |
Адам Глобус "Танчэнне ў чорным" 2009 год. Папера, фламастары 165х130 мм. |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 24th, 2009|12:21 pm] |
2009. Іра і Тодар
“Тодар з Германіі прыехаў!” – сказаў мне Шпілеўскі. “Назаўжды?” – я спытаў, абы спытаць. “Не, канешне! Тодар шукае новую жонку. У Няметчыне, з бабамі кепска. Тодар кажа – кепска”. – “А з Ірай што?” – “Развяліся!” – “Шпілеўскі, дай мне мэйл Іры. Ліст напішу. Суцешу”. – “Няма ў мяне яе адраса, і тэлефона няма!” – Шпілеўскі схлусіў, бо густа пачырванеў. Пэўна, ён таксама пераспаў з Іраю, як і я. Калі Іра сабралася ў Германію і прыйшла развітвацца, і я з ёй пераспаў. Мы натрахаліся за непрытомнасці, і яна сказала, што, калі Тодар даведаецца пра наш сэкс, ён мяне заб’е. На нейкае імгнне я нават сумеўся. Потым падумаў: Тодару давядзецца забіваць не мяне аднаго, яму давядзецца забіць і Шпілеўскага. Адному забіць дваіх цяжка, амаль нерэальна. І ці толькі дваіх мужчын павінен забіць раўнівы Тодар? “Не заб’е!” – “Чаму ты такі самаўпэўнены?” – “Не даведаецца. А калі даведаецца, і паспрабуе забіць, яшчэ невядома – хто каго першы выправіць у найдалейшы свет”. |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 23rd, 2009|08:25 pm] |
2001. Саш і рамантыка
У ім праяўлялася рамантычная жудасць жыцця. Ён быў захоплены лірыкаю апантаных і праклятых паэтаў. У найпростых рэчых ён, часам, вышукваў містыку – сувязі ўсяго з усім. Аднойчы, убачыўшы мяне з жанчынаю, праз дзень ён пачаў нагаворваць на яе: “Вядзьмарка! Кажу табе: яна – вульгарная вядзьмарка! Прылепіцца да цябе і будзе высмоктваць па кропельцы твой талент. Будзе ілгаць, будзе лашчыцца і хлусіць, будзе замінаць табе сур’ёна працаваць! Пабачыш, яна будзе шкодзіць. Пачне лезьці ў тваю літаратуру. Што ты з ёй тады зробіш?” – “Заступлю за рысу! Накрэслю рыску на пяску і пераступлю праз яе. Зраблю адзін крок, павярнуся і вытру рысу. Яна не будзе ведаць пра рысу. Не здагадаецца дзе і калі я адмежаваўся ад яе. І месца тое ніколі не знойдзе, каб пераскочыць рысу і зноўку апынуцца поруч са мной!” – “Ты не баішся займацца такімі рэчамі?” – “А ты?” – “Баюся!” – “А я не баюся!” – “Жартуеш?” Тады было прасцей, тады я выпіваў. Можна было замест адказу напоўніць чаркі і глынуць гарэлкі. Алкаголь дае права не адказваць на цяжкія рамантычныя пытанні. |
|
|
| ART-HLOBUS |
[Nov. 23rd, 2009|02:50 pm] |
Адам Глобус "Песьня-жальба" 2009 год. Папера, фламастары 180х150 мм. |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 23rd, 2009|12:35 pm] |
Лузер і Флудзер
“Упс?” – гукнуў Флудзер Лузеру.
“Паехалі! Паімчалі! Паляцелі” – адгукнуўся Лузер Флудзеру.
“Важнай праблемаю сУчаснасьці зьяўляецца зьмена культурнае парадыгмы, непазьбежнасьць якой стала відавочнай у апошнія дзесяцігодзьдзі дваццатага стагодзьдзя і першыя гады трэцяга тысячагодзьдзя!” – заляпіў Лузер.
“Класс! Джаз! Час!” – ухваліў Флудзер залепу Лузера.
“Ужо ў найбліжэйшы час варта чакаць, што замест посмадэрністскага героя зьявіцца Новы герой (Новы Зігфрыд! Новая Фрыда! Новае Зігфрыдо!), здольны вывезьці фрыгіднага чытача-чалавека-сУчасьніка з сёньняшніх прыцемкаў духоўнасьці на сьветлы прастор зьдзяйсьняльнага деяньня!” – запрарочыў Лузер.
“Геніяльна! Гендарна! Грандыёзна!” – зацаніў Флудзер прароцтва Лузера.
“Дзякі! Да новых сустрэч у нетрах этэраў!” – напісаў Лузер Флудзеру і адключыў айфон. |
|
|
| Дакумент |
[Nov. 22nd, 2009|09:47 pm] |
Настаўнік Аляксандр Казіміравіч Карпейчык. |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 22nd, 2009|03:46 pm] |
*
Самае слабое месца ў жанчыны – яе мужчына. |
|
|
| (no subject) |
[Nov. 22nd, 2009|02:00 pm] |
2009. Саш і прысутнасць з адсутнасцю
Ён памёр, і яго стала многа для мяне. Здавалася б… Здаецца, што ён стаіць на гастраномным ганку і курыць моцную цыгарэту. Адварочваюся і бачу, як ён сваім плашчыку спускаецца ў падземны пераход. Я сустракаю яго ў букіністах, у кавярнях, у тэатральных фае, у музейных калідорах… Самае цяжкае: бачыць яго у сябе дома, ён стаіць калі кніжнай шафы і кажа: “Тут няма выпадковых кніжак”. – “Можаш узяць сабе любую кнігу. Можаш выбраць і ўзяць. Саш, вазьмі кнігу. Любую…” Ён не адказвае. Калі Саш апошні раз заходзіў да мяне ў госці, ён так і стаяў калі кніжнай шафы, так і адмаўляўся ад кніжкі. Тады ён адмовіўся і ад вячэры. Я еў, а ён сядзеў за сталом і маўчаў. Нават ад гарэлкі ён адмовіўся. Пагадзіўся выпіць кубак гарбаты. Адпіў адзін глыток, дзеля прыстойнасці. Я запрасіў Саша ў госці, бо Алег сказаў, што з Сашам творыцца нешта кепскае, ён не хоча ісці дамоў, не хоча есці, не хоча піць. Раней мы пілі, мы прыходзілі да мяне і пілі абсент. Свядомасць мянялася, лямпачкі ператвараліся ў бенгальскія агні. Мы весяліліся, знаходзілі дзявуль і весяліліся да самай раніцы. Мы адвесяліліся? Мне хацелася спытаць у Саша. Не спытаў,бо ведаў ягоны адказ. Апошнія месяцы ў маёй рэальнасці было зусім мала Саша. Смерць змяняе ўсё! Любіў гаварыць Саш. Яна змяніла… Цяпер яго многа. І гэта, канешне, зменіцца. Але зараз яго шмат, усё яшчэ шмат… Мне трэба схадзіць у царкву. Ёсць моманты, калі нават такому анархісту, як я, трэба пастаяць у царве адну хвіліну. |
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
adam_hlobus's journal